25-05-08

The road to your own inner fears

25-05-2008

Een collega met een scherp ontwikkeld gevoel voor humor, vroeg me enkele uren geleden: "Wat heb je het laatst voor het eerst gedaan?" En ze wist verdomd goed waarom ze me precies op dat moment onderworp aan die vraag. 

Laat me een beetje een kader scheppen: we (= mijn collega's, de kinderen en 22 stoere BMW-motards) zijn gisteren een ganse dag op trot geweest in het kader van een verrassingsreis. Met mijn aangeboren (of opgelopen, I don't know) angst voor hoge snelheden, kon dat wel eens voor ongemakken zorgen. Maar daar wou ik me geen zorgen over maken. Andere collega's leken met een nog grotere onzekerheid te kampen dus hield ik de mijne wijselijk voor mij. 

Deze proefrit zou ons richting Calais voeren. Daarna zou P&O ons veilig en wel op Engels grondgebied afleveren, om dan vanuit Dover verder het binnenland te verkennen.                                                                               De weg naar Calais viel supergoed mee.  Al had ik de eer op 1 van de luxe-versies (grote rugleuning voorziening van verwarmingselementen en radio) te mogen plaatsnemen...op dat moment, dacht ik, kon dat maar 2 zaken betekenen. Ofwel had ik mijn eigen angst veel groter ingeschat dan ze in werkelijkheid was ofwel was dit het begin van mijn eigen motor-passie. Ik was al van plan een nieuw item aan mijn "toekomstige-partner-lijstje" toe te voegen, namelijk punt 56: hij moet een motor in zijn bezit hebben, liefst een BMW, en me over hemelse landschappen voeren, zodat ik die geurige omgevingen kan opsnuiven terwijl ik me vastklamp aan zijn zachte schouders die me.... owkay, back to reality...ahum waar was ik gebleven... ja, het moment dat alles nog kabbelde en avontuurlijk prettig was. 

Maar aan dat zinneprikkelend genot kwam abrupt een einde toen we in de terugweg plots de autosnelweg opreden. (nota: ik was ondertussen ook al van motor veranderd daar 1 van de jongeren mijn luxe-positie had opgemerkt. Met als gevolg: we rugsteun, weg comfort!!) Daar had ik me duidelijk niet op voorzien. Mijn chauffeur was verplicht zijn snelheid wat aan te passen daar we de rest van de groep uit het oog waren verloren. Van een gemoedelijke 100 zag ik de snelheidsmeter plots verschuiven naar 120, 130.  ieee. Maar het ersgte was nog niet geschied.  Plots werden we geconfronteerd met een hevige zijwind die ons over de weg deed zwalpen. Ik had met mijn handen de achterkant van de moto vast en kneep ze zo hard toe dat ik mijn spieren voelde verkrampen.  Had ik toen iets levends in mijn handen gehad, dan was het ongewild zeker tot moes geknepen. Die rit, naar de kern van mijn angsten, bleef maar duren.  Telkens we een vrachtwagen voorbijgestaken, kregen we er nog een windscheutje bij dat ons tot vlak bij de vangrails bracht. En wat er zich dan in je hoofd afspeelt, wil je niet herbeleven. 

plat konijn

(in mijn verbeelding was ik dat roze konijn. tziet er nu misschien schattig uit maar zo leek het mij op dat afschuwelijke moment niet)

Gelukkig zijn we veilig en wel gearriveerd op ons vertrekpunt, in de west-vlaanders. Ik heb de terugrit weliswaar in de auto doorgebracht (inderdaad, daar heb ik nu wel een beetje spijt van)  om van de schrik te bekomen in plaats van er nog nieuwe op te doen. Ik denk dat ik punt 56 voorlopig tussen haakjes plaats.  Maar...wie weet, na enkele gewenningsritjes, krijg ik de smaak misschien toch nog te pakken.

Voorlopig blijf ik de wereld verkennen met mijn voetjes op de grond. 

going away

(al ga ik op 11 juni alweer de lucht in: iieeeee...)

10:00 Gepost door Adhara in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Wat jij net ietsje te weinig hebt, heb ik precies net ietsje teveel: ik kick op hoogte en snelheid. En dan nog liefst in combinatie! Nu mijn levensvisie veranderde en bankaccount (na verkoop huisje met exvriend) weer netjes aangevuld werd, ben ik ook heus aan het plannen voor mijn motorijbewijs (mjehmjeh, van de vorige é#@&-zak mocht dat niet)! Wel geen BMW, maar graag een Honda CBR 1100 RR :-D Kwijl. Dromen... laten we maar wat lichter beginnen ;-)

Maaaar, iedereen is wel in het bezig van een of andere fobie. Die van mij is alvast om 'iel goe mee te lachen als je net dat motoverhaal hoorde: Trits eeft bereschrik van ballonnen. Elleup!!!

Seg, en wat een prachtige roze konijn :-o

Gepost door: Trits | 25-05-08

punt 56 kan perfect ingevuld worden door iemand die we allebei kennen.... helaas voldoet hij dan niet aan je andere 55 punten; maar misschien kan een vriendschappelijk daguitstapje met de motor wel eens gepland worden :-) En wij er achter met de auto tegen dat je paniekaanval terug boven komt (of je hem te hard geknepen hebt)

Gepost door: Lindsay | 25-05-08

hey Trits
ik wou dat ik zo stoutmoedig was als jij...
ik verleg graag mijn grenzen, dat wel, maar ik kom toch telkens tot de constatatie dat ze dichter liggen dat ik dacht. Dwz: dat ik ook regelmatig geconfronteerd wordt met mijn angsten. Ik begin ergens aan en probeer er zo weinig mogelijk bij na te denken maar plots komt die schrik opzetten en dan is er geen weg terug (cfr motor-verhaal). Ik wou die man het teken geven: nu is het genoeg maar communiceren was op dat moment niet mogelijk. twas even op de tandjes bijten dus... Ma ik wil het wel zeker nog eens proberen. Dus als jij de trotse bezitter bent van 1 rijbewijs en een schone machien, laat me dan maar iets weten!!

Gepost door: adhara | 26-05-08

It's a date! :-) Overigens: wij huppelen rond in NY van 7 tot 14 juni, dus we hebben 3 daagjes de tijd om elkaar tegen het lijf te lopen! Spannend :-) Voor als je de tip nog niet meekreeg: een zo leeg mogelijke suitcase meenemen, want alles is er SPOTGOEDKOOP! :-D

Zalig!

Gepost door: Trits | 26-05-08

ik zie er al naar uit om op het vliegtuig te zitten en dat mijn hand tot moes geknepen wordt hihihihi

Gepost door: soet | 26-05-08

ik heb dan weer hoogtevrees, maar ik kick ook op snelheid. Ik hou me meestal heel braaf aan de snelheid met mijn wagen, maar zet mij in een kart of op een quad op een parcours, en dan wordt het precies wazig in mijn hoofd. Dan wil ik alleen maar zo snel mogelijk gaan. Ik zou dus dolgraag eens met 300 per uur over een circuit boenderen met een ervaren piloot, of ergens 150-160 over een landweg scheuren in een rallywagen...

Maar vraag mij niet om 5 meter hoog op een ladder te kruipen... dan moet ik passen vrees ik :D

groet,
Tom

Gepost door: Tom | 26-05-08

hihi, Little britain ken ik ondertussen ook van binnen naar buiten en van achter naar voor :D

Check anders ook ééns The Fast show! Nog altijd de beste sketchshow van allemaal vind ik :)

groet,
Tom

ps: weg met alle poedels! :D

Gepost door: Tom | 28-05-08

De commentaren zijn gesloten.